REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
Wiedza i Praktyka Sp. z o.o.
ul. Łotewska 9a
03-918 Warszawa
REKLAMA
REKLAMA
Samookaleczenie u nastolatka rzadko służy „zwracaniu na siebie uwagi”. Najczęściej jest desperacką próbą obniżenia nieznośnego napięcia, gdy zawodzą inne sposoby regulacji emocji. W tym webinarze Ewa Turecka, psycholożka i terapeutka EMDR, pokazuje, jak przejść od gaszenia objawu do budowania kompetencji samoregulacji. Omawia neurobiologię przeciążenia, techniki pracy z ciałem, elementy DBT (moduł TIPP), plan bezpiec...
Nastolatek siada naprzeciwko ciebie i na każde pytanie odpowiada „nie wiem", „nie pamiętam", „nie da się". Czy to opór — czy układ nerwowy, który po prostu nie ma dostępu do rozmowy? Dlaczego dialog sokratejski nie działa, dopóki ciało jest w trybie alarmowym? I od czego naprawdę zacząć pierwsze sesje z dzieckiem po trudnych doświadczeniach?
Zaburzenia lękowe u dzieci i młodzieży należą do najczęstszych trudności, z którymi psychologowie i psychoterapeuci spotykają się w pracy gabinetowej. Jak odróżnić lęk rozwojowy od objawów wymagających interwencji? Kiedy unikanie zaczyna utrwalać problem? Jak uwzględniać w terapii neurobiologiczne podłoże lęku, temperament dziecka, reakcje rodziców i mechanizm błędnego koła?
Na sesji dziecko uczy się nazywać emocje i radzić sobie z napięciem. W domu zderza się z tymi samymi reakcjami dorosłych, które podtrzymywały jego trudności – i efekty terapii zaczynają się zacierać. Zuzanna Szlaga, psycholog i terapeuta EMDR, pokazuje, jak zaprosić do współpracy rodzica nieufnego, rozgniewanego lub bezradnego, i daje sześć kart pracy do wykorzystania w gabinecie.
„Wiem, że powinienem. Wiem, jak to zrobić. I nie mogę ruszyć ” — t o zdanie słyszy w gabinecie każdy specjalista pracujący z ADHD — i to właśnie w tym miejscu kończą się standardowe narzędzia motywacyjne. Plany, listy zadań i rozmowy o silnej woli nie działają, bo problem nie leży w charakterze pacjenta, tylko w gęstości transporterów dopaminy.
Dla psychologów, psychoterapeutów i specjalistów – ten e-book to nieoceniona pomoc w etycznej pracy z dziećmi. Dowiesz się, jak dostosować język do wieku dziecka, jak skutecznie uzyskać świadomą zgodę i włączyć dziecko w proces terapeutyczny. Zawiera gotowe techniki komunikacyjne, które wzbogacą Twoje podejście i poprawią efektywność terapii.

Najczęściej zadawane pytania
Czym jest mutyzm wybiórczy?
Mutyzm wybiórczy, zwany też selektywnym, to zaburzenie lękowe wieku rozwojowego. Dziecko trwale nie mówi w określonych sytuacjach społecznych, najczęściej w szkole lub przedszkolu, mimo zachowanej kompetencji językowej. W domu zwykle mówi swobodnie.
Czy mutyzm wybiórczy to zaburzenie mowy?
Nie, mutyzm wybiórczy nie jest przede wszystkim zaburzeniem mowy, lecz zaburzeniem lękowym. Dziecko ma prawidłowe kompetencje językowe, a milczenie jest formą regulacji lęku społecznego.
Czym różni się nieśmiałość od mutyzmu wybiórczego?
Nieśmiałość to biologicznie uwarunkowana tendencja do ostrożności w nowych sytuacjach społecznych i sama w sobie nie jest patologiczna. Mutyzm wybiórczy to skrajny punkt kontinuum wycofania społecznego, w którym napięcie uniemożliwia spontaniczną mowę. Pomiędzy nimi znajduje się lęk społeczny.
Dlaczego dziecko z mutyzmem wybiórczym milczy?
Dziecko z mutyzmem wybiórczym milczy, ponieważ silne napięcie społeczne może uruchamiać reakcję zamrożenia, która ogranicza ekspozycję społeczną i obniża pobudzenie. Milczenie w mutyzmie wybiórczym nie jest decyzją dziecka ani formą oporu wobec otoczenia. W artykule autorka wyjaśnia, w którym momencie milczenie jako strategia regulacyjna staje się problemem klinicznym.
Jak rodzice i nauczyciele mogą utrwalać mutyzm wybiórczy?
Mogą to robić na dwa przeciwstawne sposoby. Nadmierna ochrona, czyli odpowiadanie za dziecko lub unikanie wymagań komunikacyjnych, doraźnie obniża napięcie, ale utrwala przekonanie, że mówienie jest zbyt trudne. Presja komunikacyjna, np. wielokrotne pytania czy zwracanie uwagi na brak mowy, może zwiększać napięcie i pogłębiać blokadę.
Od jakich zaburzeń należy odróżnić mutyzm wybiórczy?
Diagnoza różnicowa obejmuje zaburzenia ze spektrum autyzmu, zaburzenia komunikacji językowej, zaburzenia opozycyjno-buntownicze oraz przejściowe trudności adaptacyjne. Podstawowym kryterium różnicującym jest obecność prawidłowych kompetencji językowych i zdolności komunikacji w wybranych kontekstach, np. w domu.
Na czym polega terapia mutyzmu wybiórczego?
Terapia mutyzmu wybiórczego koncentruje się przede wszystkim na redukcji lęku społecznego i zwiększaniu tolerancji dziecka na sytuacje komunikacyjne. Istotnym elementem terapii mutyzmu wybiórczego jest psychoedukacja rodziców i nauczycieli, ponieważ reakcje dorosłych mogą znacząco wpływać na przebieg zaburzenia. Kluczowe strategie terapeutyczne i znaczenie wczesnej interwencji omówiono w artykule.

Psycholog diagnosta i pedagog specjalny oraz psychoterapeutka (CBT, DBT, IFS, EFT, EMDR) i psychotraumatolożka. Specjalizuje się w diagnozie klinicznej i neuropsychologicznej oraz psychoterapii dzieci, młodzieży i dorosłych. Pracuje z rodzinami i parami, prowadzi grupy wsparcia oraz grupy terapeutyczne. Szczególną uwagę poświęca wspieraniu rodziców – od etapu planowania rodzicielstwa, przez konsultacje wychowawcze i coaching, po rozwijanie świadomych kompetencji rodzicielskich. Wspiera także rodziny i dzieci z zaburzeniami rozwojowymi oraz niepełnosprawnościami. Od kilku lat koncentruje się na diagnozie i terapii dziewczynek, nastolatek oraz młodych kobiet w spektrum autyzmu. Prowadzi stronę Kobiecy Aspekt, autorskie grupy terapeutyczne i terapię indywidualną. Jest współtwórczynią projektu Mózgoteka oraz twórczynią programu Licencja na Wychowanie.